اینترنت بدون سانسور با سایفون دویچه وله
این کارشناسان در بیانیهای که روز ۱۲ مرداد ۱۴۰۵ در ژنو منتشر شد، نسبت به بازداشتهای خودسرانه، ناپدیدسازی قهری، شکنجه و دیگر رفتارهای بیرحمانه علیه بهائیانابراز نگرانی شدید کردند.
آنان گفتند گزارشهایی دریافت کردهاند که نشان میدهد برخی بهائیان در دوران بازداشت از هرگونه تماس با بیرون محروم شدهاند و در معرض شکنجه و ناپدیدسازی قهری قرار دارند. کارشناسان سازمان ملل این روند را “نقض آشکار حقوق بینالملل” خواندند.
۵۷ بهائی در بازداشت یا زندان
بر اساس این بیانیه، در حال حاضر ۵۷ شهروند بهائیدر ایران در بازداشت یا زندان به سر میبرند.
به گفته کارشناسان سازمان ملل برخی از بازداشتشدگان زیر شکنجه مجبور به اعترافات دروغین شدهاند و این اعترافات بعدتر از رسانههای حکومتی پخش شده است.
در این بیانیه بهطور مشخص از پیوند نعیمی و برنا نعیمی نام برده شده است. بنا بر اظهارات کارشناسان این دو برای گرفتن اعترافات دروغین، تحت آزارهای شدید جسمی و روحی، از جمله “اعدامهای نمایشی” قرار گرفتهاند.
گزارشگران ویژه و کارشناسان سازمان ملل همچنین نسبت به وضعیت پیام ولی، رویا ثابت، آرتین غضنفری و شکیلا قاسمی ابراز نگرانی کردند.
آنان برخورد با بهائیان را بخشی از الگوی گستردهتر “سرکوب فزاینده” و بدنامسازی اقلیتهای دینی در ایران توصیف کردند.
در بیانیه کارشناسان سازمان ملل آمده است که از زمان آغاز مناقشات و بحرانهای اخیر در ایران، بازداشت بهائیان بهشدت افزایش یافته است.
آنان هشدار دادند هدف قرار دادن اقلیتهای دینی از طریق بازداشت خودسرانه، ناپدیدسازی اجباری و اعمال فشار، نقض آشکار حق آزادی دین یا عقیده است.
کارشناسان سازمان ملل تأکید کردند ایران، بهعنوان عضو میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی، موظف است آزادی دین یا عقیده را رعایت کند، شکنجه و ناپدیدسازی قهری را ممنوع بداند، دادرسی عادلانه را تضمین کند و از حقوق اقلیتها حمایت کند.
آنان از مقامهای جمهوری اسلامی خواستند درباره همه ادعاهای مربوط به شکنجه، ناپدیدسازی قهری و بدرفتاری با بازداشتشدگان، تحقیقات مستقل انجام دهند.
در بیانیه آمده است: «برای جلوگیری از صدمات جبرانناپذیر، اقدامات فوری لازم است.»
چهار دهه تبعیض علیه بهائیان
بهائیان بزرگترین اقلیت مذهبی غیرمسلمان در ایران محسوب میشوند، اما جمهوری اسلامی از زمان انقلاب ۱۳۵۷ تاکنون آنان را به رسمیت نشناخته است.
شهروندان بهائی در چهار دهه گذشته با محرومیت سیستماتیک از تحصیل، اشتغال، مالکیت و بسیاری از حقوق مدنی روبرو بودهاند.
فعالان حقوق بشر میگویند اگرچه استفاده حقوقی از اصطلاح “آپارتاید مذهبی” نیازمند معیارهای دقیق حقوقی است، اما آنچه علیه بهائیان در ایران اعمال میشود، الگویی مستمر و نهادینه از تبعیض مذهبی است.
