ای سرزمین خسته از بیداد، ای دیاری که روزگاری نماد آبادانی و دادگری بودی؛ ساختار سرکوبگر جمهوری اسلامی، فقر و تنگدستی را سهم سفرههای خالیِ مردم کرد و با ماجراجوییهای ویرانگر، جنگ و نابودی را به تمامیت این خاک تحمیل نمود و در پاسخ به دادخواهی فرزندانت، چوبههای دار و غل و زنجیر را نسیب نسل شجاع و آزاداندیش ساخت؛ اما این حکومت ستم پیشه بداند که ارادهی ملت برای رهایی، آتشی است زیر خاکستر که با هیچ سرکوبی خاموش نخواهد شد و به زودی شام تاریک استبداد جای خود را به سپیدهدم آزادی و دادگری خواهد داد. (بیشتر…)
چهل و دو سال پس از تصویب «اعلامیهء جهانی حقوق بشر» در مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سی ماده، اجلاس وزیران امور خارجهء کشورهای اسلامی در قاهره، در پانزدهم مرداد سال ۱۳۶۹ (پنجم اوت ۱۹۹۰) «اعلامیۀ اسلامی حقوق بشر» را (که در پايان اين مقاله آمده) به تصویب رساند. این اعلامیه، به دلایل مختلف، در رسانه های ایرانی و فارسی زبان بازتاب چندانی نیافت. آنچه در زیر می خوانید نگاهی است به تفکر مندرج در اعلامیهء اسلامی حقوق بشر و قیاسی میان برخی از مفاهیم در این دو اعلامیه، اما قبل از آن توجه شما را به چند نکتۀ عمومی دربارۀ «اعلامیۀ اسلامی حقوق بشر» جلب می کنم: