کاناوارو که زاده شهر ناپل است، فعالیت حرفهای خود را در باشگاه ناپولی آغاز کرد. او پنج سال در تیم جوانان این باشگاه بازی میکرد و در بین سالهای ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۵ نیز در خدمت تیم بزرگسالان این باشگاه در لیگ دسته اول ایتالیا، سری آ بود.
این مدافع پرتوان تا سال ۲۰۰۶ در سه باشگاه دیگر لیگ ایتالیا (پارما، اینترمیلان و یوونتوس تورین) توپ زد.
او سپس به باشگاه پرآوازه رئال مادرید پیوست و به همراه این تیم دو بار قهرمان لیگ اسپانیا شد.
کاناوارو سرانجام در سال ۲۰۱۱ در باشگاه “الاهلی” به فعالیت حرفهای خود پایان داد.
فتح قله فوتبال جهان
اوج موفقیتهای کاناوارو در سال ۲۰۰۶ بود. او در آن سال نه تنها به همراه لاجوردیپوشان ایتالیا به قهرمانی فوتبال جهان دست یافت، بلکه خود نیز به عنوان بهترین فوتبالیست اروپا و جهان برگزیده شد.
این نخستین بار بود که یک مدافع، عنوان بهترین بازیکن فوتبال جهان را از آن خود میکرد.
ایتالیاییها در فینال جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان در پیکار با تیم ملی فرانسه موفق شدند “زیدان” و یارانش را در ضربات پنالتی شکست دهند و برای چهارمین بار قهرمان جهان شوند.
“مارچلو لیپی” که در آن زمان هدایت تیم ایتالیا را بر عهده داشت، از کاناوارو بهعنوان “فوتبالیستی بزرگ و از آن مهمتر انسانی فوقالعاده” یاد میکند.
کاناوارو اگرچه تیم ملی ایتالیا را در جام جهانی ۲۰۱۰ در آفریقای جنوبی همراهی کرد، اما حضوری تلخ در بازیها را تجربه کرد.
ایتالیاییها که به عنوان مدافع قهرمانی قدم به میدان گذاشته بودند، در همان مرحله گروهی با دو تساوی و یک شکست با این مسابقات وداع کردند.
فابیو کاناوارو در طول فعالیت حرفهای خود ۱۳۶ بار پیراهن تیم ملی ایتالیا را بر تن کرد و تا سپتامبر سال ۲۰۱۳ نیز رکورددار بازیهای ملی بود، تا اینکه “جینلوئیجی بوفون” دروازهبان پرسابقه ایتالیا رکورد او را شکست.
