ارتباط با ما

اطلاعیه و پیامها لینک ها

درباره آزادگی

مقالات

شماره جدید

 بایگانی

مسئله ملی  و فدرالیسم

ملا حسنی

شماره جدید

حقوق بشر

دانشجو

از خاک ایران و تحمیل قرار دادهای اسارتبار اقتصادی بر کشور در دوره حکومتهای فاسد خاندان قاجار تا حمایت از کودتای محمد علیشاه ( استبداد صغیر) علیه مجلس و انقلابیون مشروطه توسط روسیه تزاری با پشتیبانی امپراتوری بریتانیا ، از تشویق سید ضیاء و رضا خان به کودتا در اسفند ١٢٩٩ توسط انگلیس تا تحمیل پسر رضا شاه ( محمد رضا پهلوی) بعنوان پادشاه  به مردم ایران در شهریور ١٣٢٠ ، از مخالفت با ملی شدن صنعت نفت کشور در ١٣٢٩ تا سازمان دادن کودتای مرداد ١٣٣٢ ، از تحمیل قرار داد اسارتبار کنسرسیوم مشترک نفتی بعد از کودتای ٣٢ تا تحمیل حق استعماری کاپیتولاسیون در ١٣٤٢ ، از آموزش و تجهیز ساواک جهنمی تا اعزام بیش از پنجاه هزار مستشار نظامی آمریکا در اوایل دهه ٥٠ ، از حمایت کامل از استبداد غارتگر رژیم شاه تا تلاش وافر در انقلاب ٥٧ برای بقدرت رساندن نیروهای اسلامگرای ضد کمونیست  تحت رهبری خمینی ( ملاقات ژنرال هویزر با آیت الله بهشتی و ....) ، از کودتای نوژه و حمایت از عراق در جنگ با ایران تا رسوایی ایران کنترا، همگی ثابت می کنند که هیچیک از امپریالیستها و در رأس آنها، آمریکا، نه تنها حامی و پشتیبان  رهایی مردم کشورمان نبوده اند، بلکه بر عکس از عاملین اصلی تداوم بی حقی عمومی محسوب می شده اند . امٌا گویا همه این فاکتهای تاریخی به گفته برخی از افراد و نیروهای اپوزیسیون، متعلق به دوران جنگ سرد است و گویا با پایان گرفتن عمر " بلوک شرق" ، نه تنها عصر " ایدئولوژی" و " مبارزه طبقاتی" به پایان رسیده بلکه کشورهای امپریالیستی نیز تغییر ماهیت داده و به نظامهای " اومانیستی" مبدل شده اند !!

از اینرو این بخش از اپوزیسیون ، ضمن به فال نیک گرفتن سیاست شاخ به شاخ کردن آمریکا با جمهوری اسلامی بر سر فعالیتهای هسته ای رژیم و کلاً قرار گرفتن ایران در لیست " محور شرارت"، سخت امیدوارند که با حمایت و دخالت کاخ سفید و سیا و احتمالاً پنتاگون، از دست رژیم اسلامی خلاص شوند. آنها با چشم دوختن به تجربه " رژیم چنج "در دو کشور همسایه ایران ( عراق  و افغانستان) آرزو می کنند که سناریوی مشابه ای در مورد کشور ما نیز بمورد اجرا گذاشته شود. البته علناً هیچیک از نیروهای عمده اپوزیسیون راست ، از تهاجم نظامی آمریکا به ایران واشغال کشور دفاع نمی کنند.

بغییر از افراد معدود و معلوم الحال ، مابقی برای حفظ ظاهر و ژست متمدنانه هم که شده، علناً از جنگ و بمباران ایران دفاع نمی کنند. ولی واقعیت این استکه در صورت تهاجم نظامی آمریکا به ایران  این بخش از اپوزیسیون مدعی مخالفت با جنگ، خیلی زود نقاب از چهره بر خواهد داشت و تماماً پشت پنتاگون قرار خواهد گرفت . آنها از هم اکنون آماده گی خود را برای " کرزای" یا " چلبی و علاوی و مالکی" شدن اعلام میدارند. اما همانطور که گفته شد مصلحت را عدم حمایت علنی ار تهاجم نظامی و دفاع از یک راه حل مسالمت آمیز می بینند.

 این البته تغییری در دو مسئله کلیدی نمی دهد: نخست اینکه آنها بوش را نه در لباس جانی بلکه در جامه ناجی می بینند، یعنی سخت با امپریالیست پنداشتن آمریکا مخالفند و آنرا " افکار کهنه کمونیستی" می پندارند. دوم اینکه  به رغم ژست ضد میلیتاریستی، سخت مدافع مداخله خارجی بویژه آمریکا و اتحادیه اروپا هستند. بعضی از آنها فشار سیاسی به اضافه چند حمله هوایی یا موشکی ضربتی و چکشی به مراکز حساس رژیم را توصیه می کنند، برخی فشار دیپلماتیک را در کنار تحریم های سیاسی و اقتصادی مفید می دانند و بر آن نام پرطمطراق "تحریمهای هوشمند" میگذارند. برخی خواستار حمایت مالی و تبلیغاتی وسیع کاخ سفید از پروژه هایی هستند که با شعار " همه با هم" رسالت دارند سلطنت طلب و جمهوریخواه و" چپ " واداده را در کنار هم بنشانند تا با " اتحاد فراگیر" خود به قوه الهی ( یعنی حمایت کامل عمو سام ) جمهوری اسلامی را بزیر کشند.

 آنها آرزوی بر پایی پروژه هایی برای اپوزیسیون سازی  و آلترناتیو تراشی نظیر: " کنفرانس بن"  و " اجلاس قبرس" و غیره را می کنند که قبل از سقوط رژیم های افغانستان و یا عراق ، اپوزیسیون ایندو کشور را تحت امر کاخ سفید به خط کرد. آنها از هم اکنون نمونه های کوچکی از این نوع کنفرانسها را در برلین و بروکسل و پاریس به معرض نمایش گذاشتند که فعلا با شکست مواجه شده اند .برای اپوزیسیون راست، دخالت قدرتهای خارجی، هزاران بار بیشتر از یک انقلاب توده ای که معلوم نیست سرنوشت آن به کجا بیانجامد، تسلط آنها بر دستگاه حاکمه جایگزین رژیم اسلامی را  تضمین خواهدکرد. به همین خاطر بسیاری از آنها ضمن دفاع از نوعی مداخله خارجی، به شدت با انقلاب مردمی بویژه انقلاب اجتماعی کارگران و زحمتکشان مخالفند.

از همین روست که نیروهای چپ ، مترقی و مستقل ، باید شعار و اصل " مخالفت  با هر نوع مداخله خارجی" را بر سر لوحه منشور سیاسی خود و جنبش های دمکراتیک جامعه، حک کنند و نگذارند امپریالیستها، با لگد مال کردنٍ حق تعیین سرنوشت مردم ایران بدست خودشان، مشتی مزدور و جیره خوار را بر هست و نیست مردم کشورمان تحمیل کنند و ایران را به یکی از اقمار سر براه خود تبدیل نمایند و ثروتهای آنرا به تاراج برند و بساط یک حکومت کمپرادوری را بر ایران بگسترانند .

در این رابطه باید توجه داشت که اصل مخالفت با هر نوع مداخله خارجی در تعیین سرنوشت مردم کشور ما، صرفاً به ضدیت با تهاجم نظامی خلاصه نشود. در برخی از حرکات دمکراتیک و صلح طلبانه بویژه در آکسیونهای طیف ها یی از جمهوریخواهان، مشاهده می شود که مخالفت با مداخله خارجی در حد نه گفتن به حمله نظامی تقلیل داده شده است .

حال آنکه اشکال دیگر مداخله نظیر : تحریم اقتصادی، ( که دود آن اساساً به چشم توده های محروم می رود) ، آلترناتیو سازی و حمایت همه جانبه مالی، سیاسی و رسانه ای از طیف معینی از اپوزیسیون، نیز باید مردود شناخته شوند. مثلاً در دوره تحریم های اقتصادی عراق، بی آنکه آسیب چندانی به رژیم صدام وارد آید، صدها هزار تن از محرومان عراق از جمله حدود نیم میلیون کودک به خاطر سوء تغذیه و کمبود دارو و وسایل درمان، جان خود را از دست دادند.

 و یا در جریان به اصطلاح" انقلابات مخملی" گرجستان و ارمنستان و اکراین و .... دیدیم که چگونه دخالت سیاسی و حمایت مالی و تبلیغاتی گسترده آمریکا از طیف معینی از اپوزیسیون پرو آمریکایی ، منجر به فرا دستی آنها و تسلط ایشان بر قدرت سیاسی گردید . ما باید با تاکید بر ضرورت سر نگونی جمهوری اسلامی از طریق جنبش ها و انقلاب خود مردم ایران، همزمان به جمهوری اسلامی و امپریالیسم، نه بگوئیم. البته جنبش های اجتماعی مردم ایران، از حمایت و همبستگی نهادهای مستقل مردمی کشورهای مختلف نظیر :

اتحادیه های کارگری، تشکل های زنان، سازمانهای دانشجویی، نهادهای حقوق بشری و دیگر تشکل های مردمی NGO با مبارزات آزادیخواهانه و برابری طلبانه شان استقبال می کنند و آنرا وظیفه انسانی و انترناسیونالیستی همه نیروها وافراد مترقی و بشر دوست دیگر کشورها می دانند، امٌا اجازه نمیدهند ( و یا بهتر است بگویئم که امیدواریم اجازه ندهند) که امپریالیستها و موسسات وابسته به آنها ، چه از طریق نظامی و اقتصادی و چه از طریق سیاسی و تبلیغاتی، اپوزیسیون مورد نظر خود را بر کشور ما حاکم کنند. در این کارزار ، مردم ایران می توانند روی فوروم های اجتماعی و جنبش های عظیمی که از کران تا کران این کره خاکی و بیش از همه در خود کشورهای پیشرفته سرمایه داری دردو دهه  اخیر اوج گرفته ، حساب بارکنند. جنبش هائی که نه تنها به جنگ، اشغال و مداخلات نظامی امپریالیستها نه می گویند بلکه با نئو لیبرالیسم اقتصادی وگلوبالیزاسیون بورژوایی نیز مخالفند و مقاومت جانانه ای را در برابر تعرض نظام جهانی سرمایه به ابتدایی ترین حقوق مردم زحمتکش دنیا ، سازمان داده اند. ضمن اینکه در جریان ارتباط و دیالوگ با این جنبشهای بین المللی ، ضروریست با انحرافات بخشهایی از آنها هم مقابله کرد که به بهانه مخالفت با جنگ و مداخله امپریالیستی در برابر رژیم جنایتکار و فلاکت گستر جمهوری اسلامی سکوت کرده و یا بدتر از آن ، احمدی نژادها را متحد خود ارزیابی میکنند .صدای سوم در اپوزیسیون ایران با تاکید بر پرنسیپ هایی فوق الذکر است که میتواند  پژواک گسترده ای پیدا کند!

قبلی

ببرگشت

بعدی