مقام حکومتی: سوریه بدون اسد هم ممکن است
مدیرکل سابق بخش خاورمیانه وزارت خارجه جمهوری اسلامی با تاکید بر اینکه اصلاحاتی باید در ساختار سوریه صورت گیرد، گفت: ممکن است شکل جدیدی از سوریه را شاهد باشیم که اسد در آن نباشد.
قاسم محبعلی در گفتوگو با ایسنا در ارزیابی خود از نشست اخیر وزرای خارجه روسیه، ترکیه و جمهوری اسلامی و همچنین نماینده سازمان ملل در امور سوریه اظهار کرد: اگر قرار باشد جنگ در سوریه تمام شود، نیازمند حل و فصل سیاسی است، گرچه بعد از خرابیهای گستردهای که در سوریه پیش آمده نیازمند همراهی و هماهنگی بینالمللی برای بازسازی است، چرا که اگر حلو فصل سیاسی صورت نگیرد و برقرار نشود هیچ کسی حاضر نیست در یک فضای نا امن و بدون آینده مشخص وارد همکاری شود.
وی افزود: حکومت فعلی سوریه حکومت اقلیت است، خانوادگی و تک حزبی است و طبیعی است با این ساختار ریشههای بحران و آنچه که عامل بحران در این کشور بود و مردم سوریه را جزو معترضین دولت قرار داد و باعث شد جنگ داخلی انجام شود، از بین نرفته است.
مدیرکل سابق بخش خاورمیانه وزارت خارجه در ادامه گفت: طبیعی است که باید اصلاحاتی در ساختار سوریه صورت گیرد. در حال حاضر دولت دمشق مقاومت میکند، اما با همه اینها پذیرفتند که وضعیت اصلاح شود. ممکن است اتفاقات جدید آنگونه که غربیها و سازمان ملل خواستهاند، در فرآیند قانون اساسی شکل گیرد و شکل جدیدی از سوریه را شاهد باشیم که اسد هم در آن نباشد.
منوچهر شفایی
منوچهر شفایی بنیانگزار و عضو دائمی هیئت رئیسه کانون دفاع از حقوق بشر در
ایران www.bashariyat.org که در سال 2000 در شهر برمن آلمان ثبت شده است .
موسس و مدیر مسئول ماهنامه و سایت آزادگی https://www.azadegy.de/ از سال 2000 .
بنیانگزار شبکه مدافعین حقوق بشر در ایران از سال 2002 .
ورزشکار در رشته شمشیربازی علاوه بر قهرمانی کشور از سالهای 1346 تا 1354 و مقام سومی آسیا 1973 مقام اولی تیمی و سومی انفرادی المپیک آسیائی 1974 و مقام سومی 1991 بازی های آسیایی در مالزی.
متولد تهران، بزرگ شده خرمشهر و خوزستان، لیسانس جامعه شناسی از دانشگاه تهران.
اینک مقیم و شهروند آلمان
• «من اعتقاد دارم به مجرد اینکه انسان بدنیا می آید صاحب حقوق است.
بدیهی است که این حقوق ذاتی و اولیه هر انسان است؛
ازآنچائی که: نفس می کشد حق حیات دارد.
می بیند و می شنوند، حق دیدن و شنیدن واقعیت ها را دارد؛
صحبت می کند پس حق بیان، اظهارنظر و گفتگو، حتی حق فریاد، گریه و اعتراض دارد ؛
فکر می کند، پس حق اندیشیدن و حق رای دارد؛
چون راه می رود حق حرکت دارد،
رشد می کند، حق تجلی دارد؛ و ...
انسان صاحب حق ذاتی است و جامعه وظیفه دارد که این حقوق طبیعی را رشد دهد (حق شهروندی)
اما متاسفانه صاحبان قدرت (حکومت ها، دولت ها، سرمایه داران و زورمداران) برای حفظ منافع خود این حقوق ذاتی را از انسان ها گرفته و با اصول و قوانینی که مطابق میل و منافع خودشان است، انسان ها را محدود و نا آگاه نگه داشته و از حق ذاتی و شهروندی دور می کنند.»